باز هم یک صبح دیگر. آسمان مهتابی است. باران هنوز می بارد. نگاهم به فنجان چای می افتد که از دیشب روی میز مانده ، سرد سرد است. مسواک . صبحانه. دیگر حالم به هم می خورد از این تکرار. کوچه خلوت و ساکت. یک کوله پشتی پر از آذوقه برای یک روز بلند بهاری و یک جفت کفش زنانه پاشنه بلند تق تقی که این وقت صبح ... حالا همه آنهایی که فال گوش ایستاده اند می دانند زنی دارد عبور می کند. باران می بارد و من زیر بارش سهمگین باران صبحگاهی موش آب کشیده می شوم. می رسم به تاکسی زرد و نارنجی که هر روز مرا تا آن ایستگاه متروک می رساند و هر روز قیافه اش متعجب تر از روز قبل. مرد پیچ رادیو را می چرخاند. تاکسی پر می شود از تکرار های هر روزه . آدمهایی که همیشه آن وقت صبح سوار همان تاکسی می شوند و به تکرار من می پیوندند. کسی با موبایلش بازی می کند. کسی توی کیفش سراغ پول خرد می گردد یک دویستی کهنه پاره پوره و یک اسکناس صد تومانی به درد نخور آن وقت صبح مشکل همه را حل می کند. و من کوله پشتی ام را محکم توی بغلم می گیرم و این چند دقیقه را می خوابم. خواب. یک کلمه که این روزها دست نیافتنی می شود گاهی. گاهی پر از ترس گاهی پر از رویا . گاهی سرخوشم می کند و گاهی ...بگذریم نمی خواهم به خوابهایم فکر کنم.

باران هنوز می بارد و من دوباره مرد را می بینم. مرد زیر چتر ایستاده است و مرا نگاه می کند. مثل همیشه می خندد . می خندم.

ببخشید می توانم بیایم ...

چرا پرسیدم خودم می دانم، می توانم بروم. می روم. می روم زیر چتر او. می خواهم حرفی بزنم. حرفی که بشود این سکوت سهمگین را با آن شکست اما مگر می شود. زبانم در دهانم نمی چرخد.

ببخشید شما شغلتون چیه ؟ او پرسید.

او یعنی همان مرد. همان مرد که در باران آمد. او همیشه وقتی باران می بارید حرف می زد.

چه می خواهم بگویم. می خواهم بگویم نویسنده ام یا توی یک شرکت یک کارمند دون پایه ام. او دوباره چیزی گفت.

من شاعرم

او یعنی همان مرد. همان مرد که در باران آمد. او همیشه وقتی باران می بارید حرف می زد.

به فکر فرو می روم. شعر، قصه . چقدر به او نزدیکم. شانه ام به شانه اش می خورد. زیر چشمی نگاهش می کنم. محو نگاهش که می شوم دیگر چیزی نمی شنوم.

می خواهم حرفهای دیگری هم بزنم اما به خودم می آیم. همه چیز را توی سیاهی مردمک چشمم گم می کنم. مرد را و آن چتر را و جاده ای که تا بینهایت زندگی ادامه داشت.

حالا نمی دانم کدام روز است. یک روز بعد، یک هفته بعد، یک سال بعد یا اصلا همان روز. با خودم می گویم دیگر از او نمی پرسم. می روم زیر چتر او می ایستم و تا آخر دنیا می مانم. حتی اگر باران نبارد.

صدایی می شنوم " ایستگاه آخر "

باید پیاده شوم. پیاده می شوم .اینجا باران هست. جاده هست . خدا هم باید باشد. آن بالاها یا شاید به قول یکی همین نزدیکی ها . اما مرد دیگر نیست.

آن مرد می رود.

من نمی رسم.

ان مرد تنها در باران می رود.

باز هم نمی رسم

آن مرد تنها در باران بی چتر می رود.

این جاده تا همیشه می رود. حتی اگر من نباشم یا مرد. باران ببارد یا نبارد . مرد چتر داشته باشد یا نداشته باشد.

مانتو ام را به چوب لباسی آویزان می کنم. یک چای داغ برای خودم می ریزم. و کنار پنجره ای می نشینم. نمی دانم چندمین روز است که نشسته ام. روزهای زیادی نشسته ام و چشم دوخته ام به جاده ای که جز من و خدا هیچ کسی توی آن نبود .

مدتهاست او را ندیده ام. چرا عجله نکردم. چرا چرا چرا. خدای من چرا فقط یک روز دیگر یک لحظه دیگر ... و هزاران چرا ی دیگر.

مثل همیشه برای هیچ چرایی جوابی ندارم. سرم را تکیه می دهم به لبه پنجره و چشم می اندازم به کبوتران خیسی که از تراوش باران می گریزند. می خواهم او را فراموش کنم. نمی خواهم به او فکر می کنم. می خواهم تمام گوسفندان این آبادی را بشمرم و حتی گوسفندان آن یکی را و وقتی دیگر هیچ گوسفندی نمانده بود اسبها را می شمرم. و حتی اسبهای آن یکی آبادی را و بعد تمام اسبهای دنیا را و وقتی دیگر هیچ اسبی نبود...

آن وقت باید با خودم بگویم " آن مرد خواب را از من دزدید. آن مرد وقتی باران می بارید خواب را از من دزدید. آن مرد وقتی باران می بارید با چتر امد و وقتی باران می بارید بی چتر رفت.

حالا نشسته ام در اتاق خودم و این نوشته ها را برای خودم می خوانم. آنقدر نوشته ام که می شود یک کتاب از دل همه اش بیرون کشید کتابی با عنوان زنده ماندن برای چه؟

مرد آمد . باران بارید. مرد رفت . وقتی باران دوباره می بارید. و من تمام طول شب گوسفندان را شمردم و حتی اسبها را و ماندم. تنها  بی مرد، بی چتر ، بی خواب وقتی باران هنوز می بارید.

من ماندم حتی وقتی مرد رفته بود. من بودم . و حالا می توانم بگویم مرد باشد یا نباشد زندگی هست. من هستم. باران هست. حتی اگر هیچ چتری نباشد. و هیچ شانه ای و هیچ نگاهی که بشود ادم را مبهوت کند.

دارم به همین ها فکر می کنم که صدایی می شنوم. صدای خواهرم را که ذوق زده مرا به پشت پنجره فرا می خواند. خواهرم اشاره می کند به درختهای توت . به توتهای صورتی روی درخت. به یاسمنهای حیاط به مورچه هایی که توی باغچه لانه کرده اند

و من با خودم تکرار می کنم

همه دلایل زنده بودن را... اما مگر تمام می شوند.