طرب انگیز

asareh-451 — Wed, 09 Jul 2008 16:29:34 GMT

باورم نمی شود

بیست و هفت ساله شدنم را می گویم.هووووووووم.......

فقر

asareh-451 — Fri, 13 Jun 2008 05:43:18 GMT

زن خانه را آب و جارو می کرد. مرد وارد کوچه شد. پسرش را دید که از توی زباله همسایه پوسته هندوانه ایی را پیدا کرده و با ولع می خورد. مرد حیران وارد خانه شد. زن را تا توی کوچه با مشت و لگد برد.

زن دست پسر را گرفت. راهی بازار شد. چند کوپن ر ا فروخت تا بتواند یک هندوانه بخرد. وقتی به خانه برگشت. مرد را دید که طناب در گردنش ، حلق آویز بود. هندوانه از دست زن افتاد هزار پاره شد.

بهار دارد تمام می شود

asareh-451 — Sat, 07 Jun 2008 15:48:18 GMT

به صد سال تنهایی

این روزها بودنت را انکار می کنم. فراموش می کنم. بی خیال. بی خیال همه لحظه هایی که تو بودی . می آمدی . می رفتی. هیچ فکر کرده ای، تو همیشه زمستان می آمدی و بهار می رفتی. اما این بار همه لحظه هایی که تو باشی، تو بیایی ، تو بنویسی ، تو بخواهی ... همه این لحظه ها مرده اند.
تو مرده ای. الان توی یک قاب عکس بی ریخت توی ذهن من آویخته شدی. و خودت لابد... لابد فکر می کنی من حالا نشسته ام گوشه ای. زانوی غم بغل کردم. نه. این حرفها نیست. نیستی و من می توانم از لحظه لحظه زندگی ام لذت ببرم. لابد حالا تصمیم می گیری فکر چاره ای بکنی. چاره ای که بشود دل دخترکی را بسوزانی. لابد بلند می شوی فریاد می زنی. انکار می کنی. شاید هم نه... دیگر چه اهمیتی دارد این حرفها...

مهم نیست می گذرند. همه لحظه های بد. همه لحظه های خوب...مثل همان لحظه هایی که من به انتظارت می نشستم و تو نمی آمدی. لابد خوابیده بودی. لابد داشتی همان وقت برایم می نوشتی. لابد داشتی به همه صداقت نداشته خودت و همه داشته های من نیشخند می زدی.

بخند . بخند . من دیگر حتی یاد خنده هایت هم نمی افتم. دیگر حتی فکر هم نمی کنم. دیگر حتی کادوی تولدت را باز نمی کنم. دیگر از آن خیابانها عبور نمی کنم. چرا که آن خیابانها تصویر تو نه، خاطره تو نه، آن خیابانها دروغ را به من یادآوری می کنند.

تو دروغ می گفتی و کسی نبود روی شانه ات بزند بگوید آخر دروغ برای چه؟ تو داستان می گفتی و من چه ساده لوحانه داستانهایت را باور می کردم. چه راحت رل عروسکهایی را بازی می کردم که تو عروسک گردانشان بودی. تو مرا می رقصاندی و من چه کودکانه رام دستورهای تو می چرخیدم به هر طرف که تو می خواستی.

لعنت به تو که فقط می خندیدی. خنده همیشه توی چشمهایت بود. توی ذهن ساده و کوچک من. تو حرف می زدی من حرف می زدم. ذهن کودکانه من واژه هایت را می گذاشت به حساب سادگی ات. من نمی دانستم تو همیشه زیاد حرف می زنی.

کودکانه هایم را می نوشتم توی دفتری و اسمش را می گذاشتم شعر .لعنت به تمام شعرهایم... حالا می خندم به تمام شعرهای دنیا...

چقدر کودکی شیرین است، شیرینی کودکی ام را مزه مزه می کردم می گذاشتم به حساب شیرینی لحظه های با تو بودن. حالا از تمام لحظه های کودکی ام بدم می آید .باورت می شود؟

asareh-451 — Fri, 30 May 2008 06:56:18 GMT

این نیز بگذرد.

این روزها شادم

asareh-451 — Wed, 28 May 2008 16:38:01 GMT

این روزها فقط خدا را می بینم. توی اتاقم. توی شرکت. وقتی توی خیابان راه می روم. یا سوار ماشین می شوم. وقتی می خوابم.
خدا این روزها با من است و من این بودنش را جشن می گیرم.

asareh-451 — Thu, 22 May 2008 15:09:08 GMT

دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت بشکست عهد و از غم ما هیچ غم نداشت
...

کامنت......

asareh-451 — Thu, 15 May 2008 11:53:31 GMT

خسته ام. تازه از راه رسیده ام. نهار خورده و نخورده دارم وبگردی می کنم. نمی دانم به چند نفر SMS زده ام. یادم نیست به چند نفر توضیح داده ام. به چند نفر گفته ام من آساره ام اما آن آساره ای نیستم که توی وبلاگهای شما کامنت می گذارد. از همه دوستانی که یک نفر آدم بیکار رفته در وبلاگشان پست قبلی مرا کپی کرده و نام آساره را آن بالا گذاشته صمیمانه عذر خواهی می کنم.
و به دلیل اینکه مزاحم زیاد دارم تا اطلاع ثانوی در هیچ وبلاگی هیچ کامنتی نخواهم گذاشت. هر کامنتی با نام من داشتید لطفا نخوانید.

ارادتمند شما آساره

...

asareh-451 — Sun, 11 May 2008 18:15:16 GMT

اینجا مال من است. می شد طرب انگیز یک اتومبیل باشد یا یک کیف چرمی قهوه ای یا اصلا سرمه ای. می شد یک تکه زمین باشد یا یک کمد چوبی یا یک درخت گوشه حیاط یا یک بوته گل. مهم این است که همه امان یادمان باشد مال من است.

آن مرد در باران آمد (2)

asareh-451 — Fri, 02 May 2008 09:12:18 GMT

باز هم یک صبح دیگر. آسمان مهتابی است. باران هنوز می بارد. نگاهم به فنجان چای می افتد که از دیشب روی میز مانده ، سرد سرد است. مسواک . صبحانه. دیگر حالم به هم می خورد از این تکرار. کوچه خلوت و ساکت. یک کوله پشتی پر از آذوقه برای یک روز بلند بهاری و یک جفت کفش زنانه پاشنه بلند تق تقی که این وقت صبح ... حالا همه آنهایی که فال گوش ایستاده اند می دانند زنی دارد عبور می کند. باران می بارد و من زیر بارش سهمگین باران صبحگاهی موش آب کشیده می شوم. می رسم به تاکسی زرد و نارنجی که هر روز مرا تا آن ایستگاه متروک می رساند و هر روز قیافه اش متعجب تر از روز قبل. مرد پیچ رادیو را می چرخاند. تاکسی پر می شود از تکرار های هر روزه . آدمهایی که همیشه آن وقت صبح سوار همان تاکسی می شوند و به تکرار من می پیوندند. کسی با موبایلش بازی می کند. کسی توی کیفش سراغ پول خرد می گردد یک دویستی کهنه پاره پوره و یک اسکناس صد تومانی به درد نخور آن وقت صبح مشکل همه را حل می کند. و من کوله پشتی ام را محکم توی بغلم می گیرم و این چند دقیقه را می خوابم. خواب. یک کلمه که این روزها دست نیافتنی می شود گاهی. گاهی پر از ترس گاهی پر از رویا . گاهی سرخوشم می کند و گاهی ...بگذریم نمی خواهم به خوابهایم فکر کنم.

باران هنوز می بارد و من دوباره مرد را می بینم. مرد زیر چتر ایستاده است و مرا نگاه می کند. مثل همیشه می خندد . می خندم.

ببخشید می توانم بیایم ...

چرا پرسیدم خودم می دانم، می توانم بروم. می روم. می روم زیر چتر او. می خواهم حرفی بزنم. حرفی که بشود این سکوت سهمگین را با آن شکست اما مگر می شود. زبانم در دهانم نمی چرخد.

ببخشید شما شغلتون چیه ؟ او پرسید.

او یعنی همان مرد. همان مرد که در باران آمد. او همیشه وقتی باران می بارید حرف می زد.

چه می خواهم بگویم. می خواهم بگویم نویسنده ام یا توی یک شرکت یک کارمند دون پایه ام. او دوباره چیزی گفت.

من شاعرم

او یعنی همان مرد. همان مرد که در باران آمد. او همیشه وقتی باران می بارید حرف می زد.

به فکر فرو می روم. شعر، قصه . چقدر به او نزدیکم. شانه ام به شانه اش می خورد. زیر چشمی نگاهش می کنم. محو نگاهش که می شوم دیگر چیزی نمی شنوم.

می خواهم حرفهای دیگری هم بزنم اما به خودم می آیم. همه چیز را توی سیاهی مردمک چشمم گم می کنم. مرد را و آن چتر را و جاده ای که تا بینهایت زندگی ادامه داشت.

حالا نمی دانم کدام روز است. یک روز بعد، یک هفته بعد، یک سال بعد یا اصلا همان روز. با خودم می گویم دیگر از او نمی پرسم. می روم زیر چتر او می ایستم و تا آخر دنیا می مانم. حتی اگر باران نبارد.

صدایی می شنوم " ایستگاه آخر "

باید پیاده شوم. پیاده می شوم .اینجا باران هست. جاده هست . خدا هم باید باشد. آن بالاها یا شاید به قول یکی همین نزدیکی ها . اما مرد دیگر نیست.

آن مرد می رود.

من نمی رسم.

ان مرد تنها در باران می رود.

باز هم نمی رسم

آن مرد تنها در باران بی چتر می رود.

این جاده تا همیشه می رود. حتی اگر من نباشم یا مرد. باران ببارد یا نبارد . مرد چتر داشته باشد یا نداشته باشد.

مانتو ام را به چوب لباسی آویزان می کنم. یک چای داغ برای خودم می ریزم. و کنار پنجره ای می نشینم. نمی دانم چندمین روز است که نشسته ام. روزهای زیادی نشسته ام و چشم دوخته ام به جاده ای که جز من و خدا هیچ کسی توی آن نبود .

مدتهاست او را ندیده ام. چرا عجله نکردم. چرا چرا چرا. خدای من چرا فقط یک روز دیگر یک لحظه دیگر ... و هزاران چرا ی دیگر.

مثل همیشه برای هیچ چرایی جوابی ندارم. سرم را تکیه می دهم به لبه پنجره و چشم می اندازم به کبوتران خیسی که از تراوش باران می گریزند. می خواهم او را فراموش کنم. نمی خواهم به او فکر می کنم. می خواهم تمام گوسفندان این آبادی را بشمرم و حتی گوسفندان آن یکی را و وقتی دیگر هیچ گوسفندی نمانده بود اسبها را می شمرم. و حتی اسبهای آن یکی آبادی را و بعد تمام اسبهای دنیا را و وقتی دیگر هیچ اسبی نبود...

آن وقت باید با خودم بگویم " آن مرد خواب را از من دزدید. آن مرد وقتی باران می بارید خواب را از من دزدید. آن مرد وقتی باران می بارید با چتر امد و وقتی باران می بارید بی چتر رفت.

حالا نشسته ام در اتاق خودم و این نوشته ها را برای خودم می خوانم. آنقدر نوشته ام که می شود یک کتاب از دل همه اش بیرون کشید کتابی با عنوان زنده ماندن برای چه؟

مرد آمد . باران بارید. مرد رفت . وقتی باران دوباره می بارید. و من تمام طول شب گوسفندان را شمردم و حتی اسبها را و ماندم. تنها بی مرد، بی چتر ، بی خواب وقتی باران هنوز می بارید.

من ماندم حتی وقتی مرد رفته بود. من بودم . و حالا می توانم بگویم مرد باشد یا نباشد زندگی هست. من هستم. باران هست. حتی اگر هیچ چتری نباشد. و هیچ شانه ای و هیچ نگاهی که بشود ادم را مبهوت کند.

دارم به همین ها فکر می کنم که صدایی می شنوم. صدای خواهرم را که ذوق زده مرا به پشت پنجره فرا می خواند. خواهرم اشاره می کند به درختهای توت . به توتهای صورتی روی درخت. به یاسمنهای حیاط به مورچه هایی که توی باغچه لانه کرده اند

و من با خودم تکرار می کنم

همه دلایل زنده بودن را... اما مگر تمام می شوند.

آرزو می کنم ...

asareh-451 — Thu, 01 May 2008 16:58:18 GMT

به مناسبت تولد یک دوست

اول از همه برایت آرزو می کنم که عاشق شوی ،

و اگر هستی ، کسی هم به تو عشق بورزد

و اگر اینگونه نیست تنهایی ات کوتاه باشد ،

و پس از تنهایی ات نفرت از کسی نیابی.

آرزومندم که اینگونه پیش نیاید

اما اگر پیش آمد بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.

برایت همچنان آرزو می کنم دوستانی داشته باشی ،

از جمله دوستان بد و ناپایدار

برخی نادوست برخی دوستدار

که دست کم یکی در میانشان بی تردید مورد اعتمادت باشد.

و چون زندگی بدین گونه است

برایت آرزو می کنم دشمن نیز داشته باشی

نه کم نه زیاد

درست به اندازه

تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهند

و دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد

تا زیاده به خود غره نشوی.

و نیز آرزومندم مفید فایده باشی ، نه خیلی غیر ضروری

تا در لحظات سخت

وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است

همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سر پا نگه دارد.

همچنین برایت آرزومندم صبور باشی

نه با کسانی که اشتباهات کوچک می کنند

چون این کار ساده ای است

بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر می کنند

و کاربرد درست صبوریت برای دیگران نمونه شوی.

امیدوارم اگر جوان هستی خیلی به تعجیل رسیده نشوی

و اگر رسیده ای به جوان نمایی اصرار نورزی

و اگر پیری تسلیم نا امیدی نشوی

چرا که هر سنی خوشی و ناخوشی خودش را دارد و لازم است

بگذاریم در ما جریان یابد

امیدوارم سگی را نوازش کنی به پرنده ای دانه بدهی و به آواز یک سهره گوش کنی

امیدوارم دانه ای هم بفشانی در خاک

هر چند خرد بوده باشد

و با روییدنش همراه شوی

تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد

به علاوه امیدوارم پول داشته باشی زیرا در عمل به آن نیاز داری

و سالی یکبار پولت را جلوی رویت بگذاری و بگویی: " این مال من است "

فقط برای اینکه روشن کنی کدامتان ارباب دیگری است .

در پایان

اگر مرد باشی آرزومندم زن خوبی داشته باشی

و اگر زنی شوهر خوبی داشته باشی

که اگر فردا خسته باشید یا پسفردا شادمان

باز هم از عشق حرف برانید تا از نو بیاغازید

و اگر همه اینها که گفتم برایت فراهم شد

دیگر چیزی ندارم برایت آرزو کنم.

پ.ن. نمی دانم این حرفها از کیست.لطفا یادآوری کنید